Hekellijst a.k.a stream of consciousness

Stream of consciousness is een schrijftechniek die veel wordt toegepast in fictie en ook wel ‘monologue intérieur’ wordt genoemd, te vertalen als ‘gedachtenstroom.’ Hierbij worden de gedachten van het personage letterlijk opgeschreven. In dit geval een opsomming van dingen waar je een hekel aan hebt.

September 2016

Een opgewekte natuur. Dat karakter dicht mijn vader mij toe, en ik kan hem niet ongelijk geven. Ik ben de vrolijkheid zelve, altijd praatjes, grapjes, de entertainer. Tot vermoeiens toe. Waar die rol vandaan komt weet ik inmiddels wel, al die uren therapie zijn niet voor niets geweest. Vele zielenknijpers kan ik om de tuin leiden, maar er zijn er een paar die je nergens mee laten wegkomen. Zulke therapeuten, daar heb je tenminste wat aan. Maar goed, ik dwaal af, ik beschouw mijzelf dus als een positief en gemakkelijk persoon. Ik ben tamelijk geduldig, vrij tolerant en niet gauw geirriteerd. Aan onuitputtelijke lijsten van hekelpunten doe ik niet. Mijn vriendin die graag en vaak klaagt noem ik liefkozend ‘haatsmurfje’, als haar gejammer me teveel wordt.

Nee, zo ben ik niet, ik ben lekker ontspannen. Behalve toen ik vanochtend onder de douche een aantal ingegroeide haartjes ontdekte aan de rand van mijn bikinilijn, en enkele haren op mijn grote tenen. Gatver, behaarde tenen hoort een vrouw niet te hebben, scheren die handel. Met die bikinilijn heb ik het echt gehad. Ik kan overgaan tot een regelmatig bezoek aan de harssalon, maar dat betekent een periode van twee weken waarin ik met afgrijzen een driehoekige akker van zwarte stekeltjes zie groeien todat de minimumlengte van één centimeter eindelijk is bereikt. Ik heb ook een hekel aan doorlekken in nieuwe witte lingerie. Vooral als dat in het vliegtuig gebeurt. Daar heb ik eigenlijk ook een hekel aan, vliegtuigmaatschappijen die je laten betalen voor een glas water, zelfs op een budgetvlucht. Water is potdomme een levensbehoefte! Ik begin op stoom te raken geloof ik. Dit voelt eerlijk gezegd wel lekker, mijn onbewuste ergernissen niet langer ontkennen, de druk gaat van de ketel!

Ik heb een hekel aan elke ochtend dezelfde trein nemen met dezelfde onbekenden die je uit beleefdheid toeknikt terwijl je geen reet met die mensen te schaften hebt. En aan volle treincoupés op drukke zomerdagen, toeristen die als je haast hebt de weg vragen, mensen die over banaliteiten klagen. Aan weekends van twee dagen, waarom niet drie, aan mijn schoonzus die nooit terug apt, aan overvolle fietsenrekken, vriendinnen die Amsterdam uittrekken, aan onvriendelijk horecapersoneel. Aan d/t fouten, aan zachte natte winters, aan koude maar net niet echt strenge winters waarin je schaatsen weer in het vet blijven. Aan mensen zonder ruggengraat, grappen die niet geestig zijn zoals die brave grapjes van Knevel en Van den Brink, aan theezakjes in de gootsteen, gebroken glas op straat, overal, vooral na oud en nieuw, aan losse muntblaadjes in je muntthee, aan overgebleven kerstpostzegels en een volle blaas als je al in bed ligt. Aan onverwachte menstruatie, een tweede spatie, terwijl het er één had moeten zijn, aan een slecht toneelstuk zonder pauze zodat je er niet tussenuit kunt knijpen, mannen die niet kunnen bevredigen, en natte sokken. Aan melige appels, eigenlijk alle appels die niet Elstar heten, te dikke havermout, een verloofd koppel dat nooit trouwt. Ook heb ik een hekel aan aanstellers, veelvraten, oplichters, uitbaters. Vroegkomers, dwarsliggers, afzeggers, opscheppers.  Aan slecht weer op vakantie, een verlopen garantie, volle asbakken, op vakantie niet kunnen kakken, dure zonnebrand, slechte columns in de krant, zure wijn, zeurende pijn, zweet in de trein. Aan bruiloften die niet op fietsafstand zijn, babyshowers waarop de moeder aan luiers met pindakaas en chocopasta moet ruiken en raden wat erop zit, hoe hoe wat grappig. Aan verjaardagsborrels waar je niemand kent, een snotje in de neus van een vieze vent en aan hummige tuinkussens. Aan smerige scheten in een drukke kroeg, onnatuurlijke make-up van parfumerie verkoopsters die hun geloofwaardigheid geen goed doet, en aan zwerfkatten met luizen. Zo, de koek is op, wat een opluchting. Nu terug in de lotushouding en tien keer de zonnegroet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s