Blog

Allesbehalve smurfenijs

Interview voor De DertigersClub, serie De Inspirerende Dertiger

Martijn Doets (35) groeide op aan de Overtoom, het Vondelpark was zijn achtertuin. Daar at hij zijn eerste ijsjes van de ijscokar, zijn lievelingssmaak was banaan. Dertig jaar later leest hij het boek ‘Il secreto di gelato’ en is hij verkocht. Hij neemt een break van zijn baan in de verzekeringsbranche en gaat opnieuw studeren. Aan de Gelato University.

Door: Susan Nortier

IJsmanschap heeft de uitstraling van een zomerse, hippe bar. Martijn verkoopt er handcrafted popsicles en daarnaast Italiaanse koffie. Sinds de opening van zijn popsicle bar loopt het storm op warme dagen. Als hij in 2016 op een warme zondag samen met zijn broer nog druk bezig is met het schilderen van de muren, staan de eerste klanten al nieuwsgierig voor de deur. Martijn wil eigenlijk pas opengaan als alles af is, maar zijn broer overtuigt hem om de klanten binnen te laten. Martijn denkt nog met veel plezier terug aan deze spontane opening van zijn popsicle bar.

Lees verder Allesbehalve smurfenijs

 

Als je ondernemer bent dan weet je dat gewoon

Interview voor De DertigersClub, rubriek De Inspirerende Dertiger

Als ik het kantoorpand binnenloop, komt een lange jongen met een brede grijns mij zelfverzekerd tegemoet wandelen. Ik krijg een stevige handdruk. Rick Schmitz, 33 jaar, oprichter van Firm24 en spin-off LegalThings. Skinny jeans, witte gympen en een t-shirt. We gaan zitten in een vergaderruimte van het grote kantoorgebouw vlakbij station Sloterdijk.

Typische ondernemer 

Rick is een typische ondernemer: eigenwijs, gedreven en vol plannen. Dit zat er al jong in, vertelt hij mij. Toen hij klein was wilde hij stockbroker worden, want zijn opa was bankier en zijn grootste voorbeeld. Op zijn zevende kreeg Rick dan ook zijn eerste aandelen cadeau. Dat was Ricks eerste kennismaking met handelen en geld verdienen. Een kleine dertig jaar later runt hij twee succesvolle bedrijven. Maar om zover te komen heeft hij de nodige ervaring moeten opdoen en is hij zakelijk een keer hard op zijn bek gegaan.

Lees verder Als je ondernemer bent dan weet je dat gewoon

Van geldwolf tot filosoof

Interview voor De DertigersClub, rubriek De Inspirerende Dertiger

“Ik wilde niet meer succesvol zijn in mijn carrière, maar succesvol zijn als mens.”

In de keuken van De Bewustzijn School in de Pijp spreek ik Thijs Sins. Hij huurt in deze School een werkplek in een grote lichte ruimte die vroeger als klaslokaal diende. De werkplekken bevinden zich aan een lange houten werktafel met in het midden een haag van groene planten over de gehele lengte van de tafel. Deze serene ruimte past bij Thijs. Als filosoof kan hij de rust en ruimte goed gebruiken om zijn gedachten vorm te geven.

Rijk worden

Thijs was niet altijd het idealistische type. Hij vertelt me dat hij tot zijn achttiende dacht dat je een succesvolle carrière moest maken om gelukkig te worden. Daarom koos hij voor de studie economie. Rijk worden was zijn ultieme doel. Hij was actief in aandelenhandel. “Ik werd afhankelijk van financiële markten. Stond de koers gunstig dan had ik een topdag, maar stond de koers laag dan voelde ik me klote. Ik wilde dat niet meer.” Tijdens zijn studie kwam de grote omslag. Thijs concludeerde dat geluk niet bestond uit maatschappelijk succes. “Ik wilde niet meer succesvol zijn in mijn carrière, maar succesvol zijn als mens. Succesvol in vriendschap en liefde.” Tijdens zijn studie begon hij met een vriend een bedrijfje. Hoewel het succesvol werd, verkocht Thijs zijn aandelen in het bedrijf. Hij wilde reizen en een nieuw doel te vinden.

Lees verder Van geldwolf tot filosoof

Hekellijst a.k.a stream of consciousness

Stream of consciousness is een schrijftechniek die veel wordt toegepast in fictie en ook wel ‘monologue intérieur’ wordt genoemd, te vertalen als ‘gedachtenstroom.’ Hierbij worden de gedachten van het personage letterlijk opgeschreven. In dit geval een opsomming van dingen waar je een hekel aan hebt.

September 2016

Een opgewekte natuur. Dat karakter dicht mijn vader mij toe, en ik kan hem niet ongelijk geven. Ik ben de vrolijkheid zelve, altijd praatjes, grapjes, de entertainer. Tot vermoeiens toe. Waar die rol vandaan komt weet ik inmiddels wel, al die uren therapie zijn niet voor niets geweest. Vele zielenknijpers kan ik om de tuin leiden, maar er zijn er een paar die je nergens mee laten wegkomen. Zulke therapeuten, daar heb je tenminste wat aan. Maar goed, ik dwaal af, ik beschouw mijzelf dus als een positief en gemakkelijk persoon. Ik ben tamelijk geduldig, vrij tolerant en niet gauw geirriteerd. Aan onuitputtelijke lijsten van hekelpunten doe ik niet. Mijn vriendin die graag en vaak klaagt noem ik liefkozend ‘haatsmurfje’, als haar gejammer me teveel wordt.

Nee, zo ben ik niet, ik ben lekker ontspannen. Behalve toen ik vanochtend onder de douche een aantal ingegroeide haartjes ontdekte aan de rand van mijn bikinilijn, en enkele haren op mijn grote tenen. Gatver, behaarde tenen hoort een vrouw niet te hebben, scheren die handel. Met die bikinilijn heb ik het echt gehad. Ik kan overgaan tot een regelmatig bezoek aan de harssalon, maar dat betekent een periode van twee weken waarin ik met afgrijzen een driehoekige akker van zwarte stekeltjes zie groeien todat de minimumlengte van één centimeter eindelijk is bereikt. Ik heb ook een hekel aan doorlekken in nieuwe witte lingerie. Vooral als dat in het vliegtuig gebeurt. Daar heb ik eigenlijk ook een hekel aan, vliegtuigmaatschappijen die je laten betalen voor een glas water, zelfs op een budgetvlucht. Water is potdomme een levensbehoefte! Ik begin op stoom te raken geloof ik. Dit voelt eerlijk gezegd wel lekker, mijn onbewuste ergernissen niet langer ontkennen, de druk gaat van de ketel!

Ik heb een hekel aan elke ochtend dezelfde trein nemen met dezelfde onbekenden die je uit beleefdheid toeknikt terwijl je geen reet met die mensen te schaften hebt. En aan volle treincoupés op drukke zomerdagen, toeristen die als je haast hebt de weg vragen, mensen die over banaliteiten klagen. Aan weekends van twee dagen, waarom niet drie, aan mijn schoonzus die nooit terug apt, aan overvolle fietsenrekken, vriendinnen die Amsterdam uittrekken, aan onvriendelijk horecapersoneel. Aan d/t fouten, aan zachte natte winters, aan koude maar net niet echt strenge winters waarin je schaatsen weer in het vet blijven. Aan mensen zonder ruggengraat, grappen die niet geestig zijn zoals die brave grapjes van Knevel en Van den Brink, aan theezakjes in de gootsteen, gebroken glas op straat, overal, vooral na oud en nieuw, aan losse muntblaadjes in je muntthee, aan overgebleven kerstpostzegels en een volle blaas als je al in bed ligt. Aan onverwachte menstruatie, een tweede spatie, terwijl het er één had moeten zijn, aan een slecht toneelstuk zonder pauze zodat je er niet tussenuit kunt knijpen, mannen die niet kunnen bevredigen, en natte sokken. Aan melige appels, eigenlijk alle appels die niet Elstar heten, te dikke havermout, een verloofd koppel dat nooit trouwt. Ook heb ik een hekel aan aanstellers, veelvraten, oplichters, uitbaters. Vroegkomers, dwarsliggers, afzeggers, opscheppers.  Aan slecht weer op vakantie, een verlopen garantie, volle asbakken, op vakantie niet kunnen kakken, dure zonnebrand, slechte columns in de krant, zure wijn, zeurende pijn, zweet in de trein. Aan bruiloften die niet op fietsafstand zijn, babyshowers waarop de moeder aan luiers met pindakaas en chocopasta moet ruiken en raden wat erop zit, hoe hoe wat grappig. Aan verjaardagsborrels waar je niemand kent, een snotje in de neus van een vieze vent en aan hummige tuinkussens. Aan smerige scheten in een drukke kroeg, onnatuurlijke make-up van parfumerie verkoopsters die hun geloofwaardigheid geen goed doet, en aan zwerfkatten met luizen. Zo, de koek is op, wat een opluchting. Nu terug in de lotushouding en tien keer de zonnegroet.